کد خبر : 6894

به یاد گذشتگان زندگان را دریابیم

به یاد گذشتگان زندگان را دریابیم

همه انسان‌ها می‌میرند؛ این یک قانون تخطی‌ناپذیر الهی بوده که لاجرم پیکر بی‌جانشان بر اساس آیین و رسوم هر کشور و فرهنگ ممکن است سوزانده، مومیایی و یا به خاک سپرده شود و البته این نیز یک سنت و یا رسم تلقی می‌شود.

گذشته از اشکال مختلف پایان کار کالبد اموات، اما همیشه یک نکته مشترک میان تمام این آیین‌ها وجود دارد و آن موضوع احترامی است که انسان‌ها برای درگذشتگان خود قائل‌اند. این احترام نیز قطعاً منبعث از همان فرهنگ‌ها بوده و دارای اشکال مختلف است؛ از برپایی تشییع جنازه‌های باشکوه، نثار تاج گل، صدور اعلامیه، نذر و نذورات و برپایی مجالس مخصوص گرفته تا ساخت مقبره و نصب یادمان‌هایی بر مزار ایشان.

شاید بر اساس همین آیین‌های سنتی است که بسیاری از ما قبور در گذشتگان خویش را حائز احترام و قداست می‌دانیم و گاهی با گذاشتن عکس و سنگ مزارهای آن‌چنانی و یا نشانگانی خاص بر این امر اهتمام می‌ورزیم و صدالبته هرازچندگاه با حضور بر مدافن، شستن آن‌ها، نثار شاخه گل و فاتحه‌ای یاد رفتگان خویش را گرامی می‌داریم.

بی‌شک نفس این اعمال جدا از برخی تفکرات افراطی و متحجرانه که توجه به اموات و قبور ایشان را ممنوع و حتی شرک می‌دانند، به نوبه خود دارای بار ارزشی و احساسی است و هیچ‌گاه نمی‌توان بازماندگان را از تکریم و تعزیز قبور متوفیان منع و یا نکوهش کرد؛ چه اینکه شاید این سنگ و یا عکس برجای‌مانده همان ماشه‌چکانی است که گاهی می‌توان به مدد آن کتاب خاطرات و خوبی‌های افراد را بازخوانی کرده و رشته‌های مودت حسی و فکری را با ریشه‌ها استحکام بخشید.

حالا بازهم جمعه آخر سال دیگری در راه است. روزی که بسیاری از ما بر اساس یک سنت و رسم قدیمی و زیبا با حضور در آرامستان‌ها و گلزارهای شهدا یاد و خاطره آن عزیزان ازدست‌رفته را گرامی داشته و شاید هم چند قطره اشک در حسرت این فراق از چشم جاری می‌کنیم.

اگرچه این امر یکی از سنن بسیار پسندیده ما ایرانی‌ها بوده، اما حقیقت اینجاست که با وجود امید به رحمت و غفران بی‌کران الهی، اما قطعاً رفتگان و اسیران خاک به چیزهایی بیشتر از این دیدارها، نثار تاج گل و شستن سنگ‌ها احتیاج دارند؛ اموری که به‌اصطلاح بیشتر به درد دنیای آن‌ها خورده و به کارشان بیاید، چیزی شبیه به همان خواندن قرآن و نماز، گرفتن روزه قضا و از همه زیباتر خیرات و مبراتی که باعث می‌شود انشاالله کفه اعمال خیرشان سنگین‌تر شده و گره‌های احتمالی از کار حساب‌وکتاب اُخروی‌ آنان باز شود.

شاید باورکردنی نباشد، اما بر اساس بررسی‌های به‌عمل‌آمده میزان ریالی نذوراتی که به‌صورت غذا، خرما، شیرینی، میوه، تاج گل، گلاب و غیره به‌خصوص در جمعه آخر سال برای اموات خیرات شده و به‌نوعی حیف‌ومیل و یا خراب می‌شوند، آن‌قدر بالا هست که می‌توان از محل تجمیع و سازماندهی آن‌ها تقریباً لباس یا ملزومات سبد و سفره بسیاری از خانواده‌های نیازمند را در ایام عید فراهم کرده و آنان را هم در شادی عید سهیم کرد.

درواقع ما مبالغی را که می‌توانیم به‌صورت کاربردی صرف تهیه غذا و لباس و یا مایحتاج افراد بی‌بضاعت کنیم، تقریباً به‌صورت عمده صرف پذیرایی از کسانی می‌کنیم که شاید چندان احتیاجی به آن‌ها نداشته و متعاقباً همین امر باعث می‌شود تا بازخورد و بازدهی چندان مناسب و مقبولی را از این نحو خیرات و مبرات عاید اموات نکنیم؛ گو اینکه رجای واثق نیز داریم که خداوند بزرگ به لطف و کرم خود این قسم اعمال را مشروط بر درجه خلوص بانیان نذر قبول خواهد کرد، مع‌الوصف نکته اینجاست که آیا نمی‌توان یک تیر را به دو هدف اجابت نشاند؟

اینکه هم ثواب و خیراتی را عاید روح اموات و گذشتگان کرد و هم از این ره‌آورد تن و پای‌ برهنه‌ای را لباس و کفش نو پوشاند؟ می‌توان سفره تهی‌دستی را پُر، لبی را خندان و دلی را شاد کرد؛ درحالی که موجبات خرسندی بیشتر حق‌تعالی و بندگان وی را موجب می‌شود. چه‌چیز از این بهتر که به نیت تکریم مقام گذشتگان و رفتگان به فکر مشکل‌گشایی حاضران و زندگان نیازمند و گرفتار باشیم؟

در این میان روزنامه سپهرغرب به‌عنوان یکی از رسانه‌های پیشگام در اصلاح الگوهای رفتار جمعی و ارتقای سطح فرهنگ عمومی، درنظر دارد تا با طرح این موضوع علاوه بر آنکه همدوش دیگر نهادها و ارگان‌های فعال اعم از بهزیستی، کمیته امداد، خیریه‌ها و گروه‌های مردم‌نهاد قدمی هرچند کوچک را درخصوص کمک به نیازمندان بردارد، از تمامی مردم و خیرین و بازماندگان بخواهد تا در آخرین جمعه آخر سال 97 ضمن بازخوانی و دوباره‌اندیشی در این باب، تلاش کنند تا با اصلاح برخی روش‌ها و عملکردها، گام‌های مناسب و بهتری را در جهت اعتلا و کیفیت نحوه انجام خیرات و نذورات برای گذشتگان بردارند. انشاءالله


لینک خبر:

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی

کد امنیتی